گلی را که دیروز

 به دیدار من , هدیه آوردی , ای دوست

دور از رخ نازنیـــــن تو

امروز پژمرد!

همه لطف و زیبای اش را

که در حســــرت به روی تو می خورد و

هوش از سرما به تاراج می برد,

گرمای شب , برد

صفای تو اما , گلی پایـــدار است

بهشتی همیشه بهار است

گل مهرتو در دل و جان

گل بی خـــــزان

تا که من زنده ام ماندگاراست

«فریدون مشیری »

سلام به همگی ....                                                                                 

یکی از دوستان در پست با عنوان " ازدل نمی روی " نظر دادند ! ظاهرا این موضوع براشون شاید تمسخر آمیز و شاید تعجب برانگیز بوده که کسی را ندیده می توان عاشق شد!

اولا خدمت این دوست محترم عرض می کنم که این متن نوشته ی خودم نبود ولی دقیقا مطابق با احساس خودم هست . شاید شما قبلا هم این متن را خوانده باشید ...    

ثانیا فکر میکنم که شما منظور از این نوشته را یه کم درست متوجه نشده اید ! این نوشته مقصودش اینه که طرف مقابل توی قلب شخص جا داره و مسلما کسی که در قلب کسی خانه دارد به این راحتی ها فراموش نخواهد شد ....                                                   

ولی من یک نظر دیگه ای هم دارم و اون اینکه اگه کسی را ندیدی و عاشق روح و سیرت طرف شدی عشقت بسیار زیباتر و مستحکم تراز اینه که کسی را ببینی و صرفا فقط جذب صورت زیباش بشی ! زیبایی بعد از یک مدتی عادی میشه ولی اونچه که همیشه باقی می مونه یک قلب بزرگ وروح مهربان است ...                                                             

دلم میخواد که حتما خوانندگان وبلاگ نظرشون را در این باره اظهار کنند .       

این متن زیبا را هم برای اثبات و یا تکمیل سخنم می نویسم

‚‚‚

نابینا به ماه گفت : دوستت دارم . ماه گفت :چه طوری؟ تو که نمی بینی ! نابینا گفت : چون

نمی بینمت دوستت دارم . ماه گفت:چرا؟ نابینا گفت: اگر می دیدمت عاشق زیباییت می شدم

ولی حالا که نمی بینمت عاشق خودت هستم ...

وقتی کودکی بیش نبودم روزی قاصدکــــی آرام روی دستم نشست  ,از مادرم پرسیدم که چیست؟ گفت قاصدک است , پیام می آورد و می برد ! توی عالم بچگی متعجب شدم که چطورچنین چیزی ممکن است؟ آخر این که می گویند قاصدک است نه گوشی دارد که پیــــام مرا بشنود نه زبانی که آن را بازگو کند . پیش خود خیال کردم

که این هم یکی دیگر از آن قصه هایی است که بزرگترها برای بچه ها تعریف می کنند ...اما این موضوع به نظرم جالب می آمد ,  دوست داشتم من هم قاصدکم را برای بردن پیامی بفرستم اما نمی دانستم به کجا و برای که ؟ نمی دانم , ولی زمزمه ای کردم و با لبخند فوتش کردم تا پرگرفت و رفت و آنقدر نگاهش کردم تا از نظرم ناپدید شد , همین ....توی عالم بچگی دیگر نه فکر کردم که آیا پیام مرا خواهد رساند و پیامی برایم خواهد آورد یا نه ؟

تا اینکه گذشت و بزرگ شدم ,آن وقت بود که در اشعار شعرا خواندم که قاصدک ها پیام می برند ,این بار دیگر حقیقتا باور کردم ! مخصوصا اینکه این بار من هم کسی را داشتم که برایش پیامی بفرستم و منتظر رسیدن پیامش باشم ....

می دانی ....این روزها که از تو بی خبرم و نه نشانی از تو دارم و نه ردپایی فکر کردم پیامی را برای قاصدکی

زمزمه کنم تا برایت بیاورد. ولی آخر به قاصدک چه بگویم ؟ بگویم که باید فرسنگها راه را بپیماید ؟ آخر به کدام  باد بگویم که او را همراهی کند؟ اگر قاصدکم گم شد چه؟ اگر رفت و پیامم را به گوش دگری رساند چه ؟

وقتی اندیشیدم دیدم نه ! هنوز قاصدک ها را باور ندارم , ولی این بار اندیشه ای بزرگ در ذهنم جای گرفت , می خواهی بدانی چیست؟

آخر خودت بگو چه کسی یا چه چیزی امین تر از خداست تا من پیامم را به او بگویم تا به گوش  دل تو برساند؟ به کی می توان امید بست به جز رحمت خدا و مهربانی بی انتهایش ؟ تو بگو تا وقتی که خدا هست , تا وقتی که او حرفهای دلمان را می داند , تا وقتی که او محرم اسرارمان است آیا این درست است که به قاصــــاکی امید ببندیم؟

من میخواهم شرح دلتنگی ها و چشم به راهی هایم را برای خدا بگویم , میخواهم از خدا بخواهم که پیام قلبم را

به قلبت برساند تا بدانی که چقدر بی تاب و تنهایم ....

فقط باید مواظب باشی ,این پیام را نه می توان با گوش شنید , نه با چشم خواند ! پیام قلبم را فقط باید با قلبت دریافت کنی ♥♥

«یه چشم به راه»

می گویند : ازدل برود هرآ نکه از دیــــده رود اما تو به دیده نیامدی و خوب در دل پنـــــاه گرفتی

پناه بگــــیر که در خوب سنگری جا باز کرده ای !

از خواجه ی شیرازی تفال جستم ... شما هم نیت کنید شاید فال دلتان با من یکی بود !

منبع فال : سایت تهرون ۲۰

وقتی نیستی گل هستی خشک و بی رنگ می شه

نمی دونی چقدر دلــــــــم برات تـــــنگ می شه

وقتی نیستی گل های باغچه نگـــــاهم می کنن

با زبون بسته محکوم به گنـــــاهم می کنن

گل ها می گن با داشتن یه دنیا خــــــاطره

چرا دیوونگی کردی و گذاشتی که بره

ای خدا ! ای رازدار بندگان شرمگینت

ای توانایی که برجان وجهان فرمانرایی

ای خدا ! ای همنوای ناله ی پروردگانت

زین جهان تنها تو با سوز دل من آشنایی

اشک می غلتد بر مژگانم زشرم روسیاهی

ای پناه بی پناهان ! موسپـــــید رو سیاهم

بردر بخشایشت اشک پشیمانی فشــــانم

تا بشویم شاید از اشک پشیمانی گناهـــم

وای برمن , با جهانی شرمساری کی توانم

تا به درگاهت برآرم نیم شب دست نیازی

با چنین شرمندگی ها کی زدست من برآید

تا بجویم چاره درد دلی از چاره سازی

ای بسا شب خواب نوشین گرم می غلتد به چشمم

خواب می بینم چو مرغی می پرم در آسمان ها

پیکر آواره ام را خواب شیرین می رباید

روح من در جستجویت می پرد تا بی کران ها

بر تن آلوده من منگر روح پاکم را نظر کن

دوست دارم تا کنم در پیشگاهت بندگی ها

من به تو رو کرده ام بر آستانت سرنهادم

دوست دارم بندگی را با همه شرمندگی ها

مهربانا !با دلی شکسته روسوی تو کردم

روکجا آرم از درگهت گویی جوابم؟

بی کسم در سایه ی مهرتو می جویم پناهی

از کجا یابم خدایی گر به کویت ره نیابم؟

ای خدا ! ای رازداربندگان شرمگینت

ای توانایی که بر جان وجهان فرمانروایی

ای خدا !ای همنوای ناله ی پروردگانت

زین جهان تنها تو با سوز دل من آشنایی

«مهدی سهیلی »

« دنیا شناسی »

ای دنیا ! ای دنیای حرام ! از من دور شو , آیا برای من خودنمایی می کنی؟ یا شیفته ی من شده ای ؟ تا روزی در دل من جای گیری ؟ هرگز مباد ! غیرمرا بفریب که مرا در تو هیچ نیازی نیست , تو را سه طلاقه کرده ام ,تا بازگشتی نباشد , دوران زندگی تو کوتاه , ارزش تو اندک و آرزوی تو پست است .آه از توشه ی اندک و درازی راه و دوری منزل و عظمت روز قیامت

«رابطه ی دنیا وانسان »

دنیا بدن ها را فرسوده و آرزوها را تازه می کند , مرگ را نزدیک و خواسته ها را دورو دراز می سازد , کسی که به آن دست یافت خسته می شود و آنکه به دنیا نرسید رنج می برد

در دایره وجود موجودعلـــــی است                       اندر دوجهان مقصد و مقصودعلـــــی است

گر خـــــــانه اعتقـــــاد ویران نشدیــــم                         من فاش بگفتمی که معبود علـــــی است

سالروز شهادت شهید محراب , مولی الموحدین حضرت علی (علیه السلام ) برتمام شیعیان

و رهروان آن حضرت تسلیت باد

روز اول پیش خود گفتم

دیگرش هرگزنخواهم دید

روزدوم باز می گفتم

لیک با اندوه و تردید

روزسوم هم گذشت اما

برسرپیمان خود بودم

ظلمت زندان مرا می کشت

آن « من » دیوانه ی عاصی

در درونم های وهو می کرد

مشت بردیوارها می کوفت

روزنی را جستجو می کرد

در درونم راه می پیمود

همچو روحی در شبستانی

بردرونم سایه می افکند

همچو ابری بربیابانی

می شنیدم نیمه شب در خواب

های های گریه هایش را

درصدایم گوش می کردم

درد سیال صدایش را

شرمگین می خواندمش برخویش

ازچه رو بیهوده گریانی

در میان گریه می نالید

دوست میدارمش , نمی دانی؟

روزها رفتند من دیگر

خود نمی دانم کدامینم

آن من سرسخت مغرورم

یا من مغلوب دیرینم؟

بگذرم گر از سرپیمان

می کشد این غم دگربارم

می نشینم شاید او آید

عاقبت روزی به دیدارم

«فروغ فرخ زاد »

حتما این داستان را بخوانید قلب را تکان می دهد

این داستان از زبان یک مربی بهداشت نوشته شده 

تیلر حامل یکی از ویروس های منتهی به ایدز بود , مادرش هم همین طور . ادامه ی زندگی تیلر از همان اوان حیاتش منوط به استفاده از دارو بود . پنج ساله بود که به کمک عمل جراحی لوله ای به یکی از رگ های سینه اش وصل کردند . سردیگر این لوله به پمپی وصل شده بود که تیلر ناگزیر بود مجموعه ی آن را بر پشت خود حمل کن و پیوسته از طریق همان لوله به خونی که در دستگاه گردش خونش جریان داشت می رساندند . هراز گاه حتی تیلر برای تنفس بهتر مجبور می شد که کپسولی پر از اکسیژن را نیز با خود به این طرف و آن طرف حمل کند . تیلر حاضر نبود تک لحظه ای از زندگی کودکیش را تسلیم این بیماری کشنده کند . برای همه ی کسانی که او را می شناختند غیر عادی نبود که او را همیشه در حالی که مجموعه ای از پمپ و داروهایش را بر پشت خود و کپسول اکسیژن را در واگون کوچولویش یدک می کشید سرگرم بازی و مسابقه در باغچه ی منزلشان ببینند . همه از شور و شوق خالصانه ی او برای زنده ماندن و انرژی که زندگی به او می داد در حیرت و شگفت می شدیم . مادرش اغلب سریه سر او می گذاشت و می گفت که به قدری تند و تیز حرکت می کند که خیال دارد لباس قرمز تنش کند چون تناها بدین طریق است که موقع نگاه کردن از پنجره می تواند محل بازی او را فورا تشخیص دهد و خیالش آسوده شود

سرانجام این بیماری وحشتناک حتی علایق پسر پویایی چون تیلر را از بین برد . بیماری تیلر بیش از پیش شدت یافت و بدبختانه بیماری مادرش هم همین طور. زمانی که کاملا مشخص شد تیلر هیچ شانسی برای زنده ماندن ندارد مادرش درباره ی مرگ با او صحبت کرد . مادرش با گفتن این مطلب که خود او نیز به زودی خواهد مرد و این که آن دو در آن دنیا با هم خواهند بود , تیلر را دلداری داد

تیلر چند روز مانده به مرگش مرا پیش خود به بیمارستان فر خواند و به گوشم زمزمه کرد :«امکان دارد که من زودتر بمیرم , هیچ اشکالی ندارد چون من از مرگ نمی ترسم وقتی که مردم لباس قرمز تنم کنید . مادرم به من قول داده که او هم به آن دنیا خواهد آمد . وقتی که اون به آن دنیا می آید من در حال بازی خواهم بود ,به همین خاطر میخواهم اطمینان حاصل کنم که او مرا خواهد یافت

«سیندی دی هولمز »

الـــــــهی : از کرم همین چشم داریم ,  وز لطف تو همین گوش داریم , بیامرز ما را که بس آلوده ایم به کرد خویش ! بس درمانده ایم به وقت خویش ! بس مغروریم به پندار خویش , بس محبوسیم در سزای خویش , دست گیر ما را به فضل خویش , بازخوان ما را به کرم خویش , بار ده ما را به احسان خویش

«خواجه عبدا....انصاری »

گمان می کنم من تنها مجرمی باشم که نمی داند به چه جرمی محکوم به مجازات شده  است ! آری من تنها گناهکاری هستم که نمی دانم برای چه باید در زندان تنهایی و انتظار به سر برم , ولی نه , شاید جرم من از نظر تو این است که دوستت دارم ! ولی آخر هیچ  جای دنیا ,توی هیچ کتاب قانونی ننوشته اند که دوست داشتن و عاشق بودن جرم است ! حتی خود تو هم به من نگفتی که اگر دوستت داشته باشم مرا مجازات می کنی , ولی اگر می دانشتم هم از مجازات نمی ترسیدم  مطمئنم من جزء معدود کسانی هستم که از مجرم بودنشان به خودشان می بالند ! من این جرم را دوست دارم ,  به خدا دوست دارم و اگر صدبار هم مرا با این ضمانت آزاد کنی که دیگر عاشقت نباشم باز هم توبه نمی کنم .

من مجرم بودن به جرم عاشقی را دوست می دارم ولی می ترسم که تو مرا محکوم به حبس ابد در زندان انتظار  کنی , به خدا اگر این طور باشد هرگز فکر فرار را به ذهنم راه نمی دهم ,  من همین جا می نشینم تا شاید با بازگشتت بر حکمم عفو بزنی و مرا از این زندان آزاد کنی

خواهش می کنم قاضی پرونده ی عشقم تا در این زندان تنهایی و انتظار نمرده ام بیا .......

به بهانه ی روز جهانی کودک

کودکی هایم اتاقی ساده بود

قصه ای دوراجاقی ساده بود

شب که می شد نقش ها جان می گرفت

روی سقف ما که طاقی ساده بود

می شدم پروانه خوابم می پرید

خوابهایم اتفاقی ساده بود

زندگی دستی پرازپوچی نبود

بازی ما جفت و طاقی ساده بود

قهر می کردم به شوق آشتی

عشق هایم اشتیاقی ساده بود

ساده بودن عادتی مشکل نبود

سختی نان بود و باقی ساده بود

"قیصرایمین پور "

رفتی و پا برسرهفت آسمان گذاشتی

چه دلی داشتی که مرا تنها گذاشتی

گفتی آمده ای که دستم را بگیری

گفتی که مرا تنها نمی گذاری , اما گذاشتی

تو قول داده بودی قول , که با من بمیری

قولت را با خودت بردی یا گذاشتی؟

هرجا رفته ای دوباره بر می گردی

قلبت را در سینه من جا گذاشتی

دائم با خود می گویـــــــــم که

چه دلی داشته که مرا تنها گذاشتی

چندی است که هر چه به نیت آمدنت تفالی به دیوان حافظ می زنم , خواجه ی شیراز نوید پایان سختی ها و آمدن خبری خوش را می دهد , اما روزها همچنان می گذرد بی آنکه فال دلم تعبیر شود . پس زودتر بیا تا باورم به لسان الغیب ترک برنداشته.... 

متاسفانه مشکلی که برای مشاهده عکس ها پیش آمده از جانب سرور سایتی هست که عکس ها را آپلود کرده ام ! پس به گیرنده های خود دست نزنید و امیدوارم به زودی این مشکل حل بشه و بابت این اشکال عذرخواهی می کنم ...

یه چشم به راه

من در این گوشه

که غربی ترین ابرستان دنیــــاست

برای تو

که در شرقی ترین عشق آباد عالــــم زندگی می کنی

دلم تنگ شده است

مهربانم سلام

راستش ترسیدم که با خواندن بعضی از شعرهایی که می نویسم از من برنجی ! نکند وقتی در شعر ها کلمه "بی وفا " را خواندی فکر کنی که حرف دل من هم این باشد به خدا این طور نیست , تو که خود خوب می دانی من به وفای تو ایمان دارم , خوب می دانی که هرگز حتی توی کابوس هایم هم به تو بی وفا نخواهم گفت

نکند وقتی در شعرها می خوانی که برای عشقشان که تنهایشان گذاشته بدترین ها را خواسته اند فکر کنی که من هم برای تو بدترین ها را می خواهم ....می دانم که این فکر را نمی کنی , آخر تو می دانی که من تو را برای خودت دوست دارم نه به خاطر خودم , می دانی که من همیشه بهترین ها را برای تو از خدا خواسته ام حتی اگر برای من نباشی ,  میدانی که من از آن عاشق هایی هیستم که تا چند روزی از عشقشان بی خبر ماندند کلمه ی بی وفا را به او نسبت دهند و یا نفرینش کنند

تو که می دانی دوری این روزهایمان را به پای سرنوشت خواهم نوشت نه بی وفایی و جفای تو ....پش هیچ وقت اگراینجا اشعار یا متن های منفی خواندی از من نرنج چون اینها را فقط برای این می نویسم که در کل به غیر از جنبه ی منفی بودنش زیبا هستند و ارزش ادبی بالایی دارند ,پس بدان که اینها حرف دل من نیست ! در عوض اشعار و متن های عاشقانه  هزار بار تقدیم به تو  

چون به خاطر آوری پریشانم پریشان می شوی

گر به خاطر آوری این اشک جانسوز مرا

آنچه من هستم کنون در عاشقی ,آن می شوی

سر به زانو گریه هایم را اگر بینی به خواب

چون سپند از بهر دیدارم , شتابان می شوی

عزم هجران کرده ای , شاید فراموشم کنی

من که می دانم تو هم چون شمع گریان می شوی

گر خزان عــــمر ما را بنگری با رفتنت

همچو ابر نو بهاران اشک ریزان می شوی

بشکند پیمانه صبرم ولی در چشم خلق

چون دگر خوبان تو هم بشکسته پیمان می شوی

بینم آن روزی که چون پروانه بهر سوختن

پای تا سر آتش و سرتا به پا جان می شوی

مرغ باغ عــــشق و دور از تو جان خواهم سپرد

آن زمان بی همزبان در این گلستان می شوی

اولش می مردم که دبیرستان را تمام کنم و وارد دانشگاه شوم

و بعدش می میردم که دانشگاه را تمام کرده و شروع به کار کنم

و بعدش می مردم که ازدواج کنم و صاحب زن و بچه شوم

و بعدش می مردم که بچه هایم به قدری بزرگ شوند که بتوانند به مدرسه بروند و من نیز دوباره به سرکار برگردم

و بعدش می مردم که بازنشسته شوم

و الان دارم می میرم ..... و تازه می فهمم که زندگی کردن فراموشم شده

«لاادری»

عـــــشق من خاطره ی عشق من از یــــاد مبر

یادم ای لاله ی شعر و سخن ازیــــاد مبر

آن گل یــــاس سپیدی که به دستـــم دادی

ای گل یاس سپید چمن از یــــاد مبر

خاطرات خوش آن عشق جنون آسا را

مبرای بوی خوش یاسمن از یــــاد مبر

چون ببوسد لب مهتاب گل روی تو را

بوسه ام ای گل مهتاب تن از یــــاد مبر

چون پر نرم نسیمی بنوازد رویت

نغمه ی نرم غزل های من ازیــــاد مبر

داغ اشکی که زداغ تو برخسار زدم

چون زنی خنده به هرانجمن از یــــاد مبر

اولین غنچه عشق تو به من خندان شد

اولین عشق خود ای یاسمن از یــــاد مبر

یاد باد آنکه مرا یار عزیزت خواندی

یاد این یارعزیـزکهن از یــــاد مبر

از غمت سوخته ام با ستمت ساخته ام

این همه سوختن و ساختن از یــــاد مبر

عالم و هرچه دراو هست ببرازیادت

لیک دل دادن و عاشق شدن از یــــــاد مبر

«به نام خالق عشق »

با سلام خدمت همه ی همراهان جاده انتظار

گفتم که بد نیست که یک نکته ای را متذکر بشوم که بعد احیانا ً سوء تفاهمی پیش نیاد و بعد مرا متهم به دزدین آثار ادبی دیگران نکنید

اینکه هیچ کدام از شعرهای وبلاگ را خودم نسروده ام و دیگر اینکه متن هایی که تحت عنوان «دل نوشته هایم » می نویسم را خودم نوشته ام , گرچه ممکن است که فاقد ارزش ادبی باشد خوب ولی دل نوشته را که دیگر با ارزش ادبی آن محک نمی زنند و همه هم خطاب به اوست که خودش میداند کیست .

و بقیه متن ها را هم از کتاب ها و سایت ها و.... برداشت کرده ام.

راستی بد نیست که نظرهم بدهید تا با استفاده از نظرات شما در هرچه بهتر شدن محتوای وبلاگم بکوشم

 یه چشم به راه  

من تمنا کردم

که تا با من باشی

تو به من گفتی

هرگــــز هرگــــز

پاسخی سخت و درشت

و مرا غصه این

هرگــــز

کــــــــشت

«حمید مصدق»

از دریا پرسیدم : که این امواج دیوانه ی تو از کرانه ها چه می خواهند؟ چرا اینان پریشان و در به در سر به کرانه های از همه جا بی خبر ساحل می زنند؟

دریا در مقابل سوالم گریست ! امواج هم گریستند....

آن وقت دریا گفت: که طعمه ی مرگ تنها آدم ها نیستند امواج هم مانند آدم ها می میرند و این امواج زنده هستند که لاشه ی امواج مرده را شیون کنان به گورستان ساحل خاموش می سپارند !

تقدیم به مسافر غریبم :

روزگاری رفت و من درهرزمان

آزمودم رنج غـــربت را بسی

درد غربت میگدازد روح را

جز غربت این را نمی داند کسی

هست غربت گونه گون در روزگار

محنت غربت بسی مرگ آور است

از هزاران غربت اندوه خـــیز

غربت «بی همزبانی» بدتر است

َ                                                                        "مهدی ســـهیلی"    

آه آن مسافر شایدی بیاید

باید بمانم منتظرشاید بیاید

سوز دعای هر شب و نیمه شب

شاید شبی شد کارگرشاید بیاید

آه آن که یک شب بی خبر از پیش من رفت

یک روز آخربی خبرشاید بیاید

با ایل گلها یک سحرزآن سوی صحرا

آهسته از کوه وکمر شاید بیاید

روزی به پایان می رسد تنهایی من

بر شب . شب من هم سحرشاید بیاید

درهای و هوی باد وباران بهاری

همراه یاس و نیلوفر شاید بیاید

هی می تپد دل در سینه ام بی قرار است

هی می پرد پلکم دگر شاید بیاید

این گوشه در این شب شب تنهایی و غم

چشمم به راه گوشم به در شاید بیاید

چون دیشب و شب های دیگر باز امشب

باید بمانم منتظر شاید بیاید..........

بر همگان مبارک باد

به وبلاگ من خوش آمدید " "