هرشب با یاد تو آسمان اتاقم ستاره باران می شود و چشمانم همچو

 چشمه شروع به جوشیدن می کند و با صبحدم روز را از پی خیال تو

 آغاز می کنم با امید بازگشت تو هر روز چنین می کنم .

اما تو هر روز دورتر ....

چند سال پیش در جریان بازی های ویژه پاراالمپیک (المپیک معلولین ) در سیاتل

نه نفر از شرکت کنندگان دوسرعت صدیاردی , نه نفری که همه از نظر ذهنی و جسمی عقب مانده بودند پشت خط آغاز مسابقه قرار گرفتند و با شنیدن صدای تپانچه شروع به حرکت کردند .بدیهی است که انها به معنی و مفهوم واقعی کلمه قادر به دو سرعت و حتی حرکت سریع نبودن , بلکه هریک به نوبه ی خود با میل و رغبت می کوشیدند تا مسیر مسابقه را طی کرده و برنده شوند .

در بین راه یک یاز دوندگان روی آسفالت سکندری رفت , یکی دوبار غلت خورد و سپس

شروع به گریه کرد .هشت نفر دیگر که صدای گریه ی او را شنیدند از سرعت خود کاستند و ایستادند . سپس همه به عقب برگشته و به طرف او رفتند , دختری که مبتلا به سندروم داون بود خم شد و او را بوسید و گفت: این درد تو را تسکین میده ! سپس هر نه نفر آنان بازو در بازوی یکدیگر انداختند و همه با هم قدم زنان خود را به خط پایان رساندند . همه ورزشگاه به پا خاستند و ده دقیقه ی تمام برای آنان کف زدند .

«لاادری»

به تیـــــغم گـــــــر کشد دستش نگــــــــیرم

و گـــــــر تــــیرم زند مــــنت پذیرم

کــــــــمان ابروی ما را گو بزن تــــــــیر

که پیش دست و بـــــــازویت بمــــــــیرم

غــــــم گـــــــــیتی گــــرازپــــــایم درآرد

به جز ساغــــــرکه باشد دستگــــــیرم

برآی ای آفــــــتاب صبح امـــــــید

که در دست شب هجــــــران اســـــیرم

به فریـــــــادم رس ای پیر خرابــــــات

به یک جــــــرعه جوانم کن که پــــــیرم

به گــــــــیسوی تو خوردم دوش سوگـــند

که من پــــــای توســــــربرنگــــیرم

بســـــــــوز این خرقه ی تقوی تو حافظ

که گــــــــر آتــــش شوم دردی نگیرم

یه روز وقتی به گل نیلوفر نگاه می کردم ترس تموم وجودمو

برداشت که شاید منم یه روز مثل گل نیلوفر تنها بشم .سریع

از کنار مرداب دور شدم .حالا وقتی می بینم خودم مرداب شدم

دنبال یه گل نیلوفر می گردم که از تنهایی نمیرم و حالا می فهمم

گل نیلوفر مغرور نیست , اون خودشو وقف مرداب کرده !

به گـــــــل گفتم عـــــــشق چیست؟ گفت: زیبایی

به دریــــــــا گفتم عــــــــشق چیست؟ گفت : سکوتی طولانی

به نــــهر گفتم عــــــشق چیست؟ گفت: رسیدن , نیست شدن

به آسمــــــــان گفتم عـــــــشق چیست ؟ گفت یک رنگی با معشوق

به اـــــبر گفتم عشق چیست؟ گفت گریه های شبانه

به آتـــــش گفتم عـــــــشق چیست؟ گفت : ساختن تا ســـــوختن

با خود گفتم این همه عــــــشق هست و هیچ یک عــــــشق نیست

از سعـــــــادت پرسیدم عــــــشق چیست؟ گفت آنکه مرا آفرید

به دل گفتم عـــــــشق چیست؟

گفت: آنکه در من دمــــــید

 بگزار آن باشم که با تو در کوهســــار گام بر می دارد

بگزار آن باشم که با تو در گلزار گل می چینید

بگزار کسی باشم که احساس درون با او می گویی .

بگزار کسی باشم که بی دغدغه با او سخن می گویی

بگزار کسی باشم که در غم سوی او می آیی

بگزار کسی باشم که در شادی با او می خندی