هــی  پـشـت ِ پـنـجــره  می آیـم

        شـایـد  ،  نـشــانـی از  تـــو  بـجــویــَم

      هــی  پـشت ِ پنجـــره می آیم

               شاید  ، شـمـیـم  ِ پـیـرهـنـت را

                 کالسـکـه ی  نـســیــم ، فـرو  آرَد ...

     هــی  چـشـم  ِ خـود ،  بـه جــادّه  می دوزم 

          زان دور دست ِ سـاکـــت  و   وَهــم آلـــود

             گــــرد و غـبــار  ِ پــای ِ ســـواری  نیـسـت ؟

     آیـــا  ،  کبــوتــر  ِ صـحـرایــی

          زانـســوی ِ ابــری ِ بــارانــی

                         مـکـتــوب  ِ یــار ؛

                             نـیـاورده ســت ؟

                               .....

     هــی  پشـت ِ پـنجــره  می آیم 

      هـی  پـشـت ِ پنجــره می آیـــم ...

منبع شعر: همسفرباموج

دیگربس است است پونه ی من از سفر بیا

بغض تمام پنجره ها در غمت شکست

یک شب به احترام دل عاشقم بیا

مرد ازغمت ستاره دل آسمان من

هرشب کنار پنجره تنها نشسته ام

شایدبگیری از دل رویا نشان من

رفتی و دل به یادنگاه بهاریت

درآرزوی یک تپش عاشقانه است

امواج سرخ دیده دریایی دلم

غرق نیاز و حسرت و اشک وبهانه است