در حیرتم از اقبال خویش ! باز هم آمده ای و من نبوده ام و باز وقتی رسیده ام که تو رفته ای

بدون هیچ نشانه ای و هرچه میدوم به تو نمی رسم ! باز از زمین های ماسه ای عبور کرده ای 

وباد و باران رد پایت را با خود برده اند ! و من همچنان میدوم ....

پس کی سرنوشت یاریمان می کند تا همزمان از یک جاده بگذریم ؟؟؟