اولين روز که چشمامو باز کردم ديدم يکي کنارم نشسته

داشت به چشمام نگاه ميکرد بهش گفتم تو کي هستي؟

گفت: من پيشت ميمونم ولي بهت نميگم کي هستم

گفتم : تا هميشه پيشم ميموني

گفت : آره

گفتم : باهام بازي ميکني؟

گفت : نه

گفتم : واسه چي؟

گفت : من فقط پيشت ميمونم ولي کاري واست نميکنم

من هم گريه کردم اومد اشکامو پاک کرد

گفت : هنوز گريه نکن

گفتم : واسه چي؟

گفت : هنوز وقتش نرسيده

من هم بيشتر گريه کردم

مامانم اومد منو بغل کرد

اون گفت : ميدوي اين کيه ؟

گفتم : نه

گفت : اين مادرته

گفتم : مادر چيه؟

گفت : مادر دلسوز ترين فرد دنياست خيلي هم دوست داشتنيه

گفتم : باهام بازي ميکنه؟

گفت : آره

گفتم : من مادر رو بيشتر دوست دارم تا تو

گفت : ولي...

گفتم : ولي چي؟

گفت : اون تو رو تنها ميزاره

گفتم : نه اون منو دوس داره تنهام نميزاره

گفت : تنهات ميزاره

منم دوباره گريه کردم ديدم يکي اومد دست رو سرم کشيد

اون گفت : اين رو ميشناسي؟

گفتم : نه

گفت : اين پدرته

گفتم : پدر

گفت : آره

گفتم : اين کيه ؟

گفت : اين مهربان ترين فرد دنياست خيلي هم دوستت داره

گفتم : باهام بازي ميکنه؟

گفت : اره ولي آخر تنهات ميزاره

گفتم : تو دروغ ميگي اون منو دوست داره

ديدم يکي اومد بالاي سرم دستامو گرفت و يه بوس به دستام داد

گفت : ميدوني اين کيه؟

گفتم : نه

گفت : اين خواهرته

گفتم : خواهر

گفت : آره خواهر هم راز هم درد هم بازي

گفتم : اين پيشم ميمونه

گفت : نه اين هم تنهات ميزاره

گفتم : آخه چرا ؟اون که منو دوست داره

گفت : همه دوستت دارن اما فقط من پيشت ميمونم و تنهات نمي زارم

گفتم : نه

وبعد ديدم يکي اومد بغلم کرد و باهام بازي کرد

گفت : ميدوني اين کيه ؟

گفتم : اين همونيه که منو تنها نمي زاره

گفت :نه اون هم و رو تنها ميزاره

گفتم : نه نه نه

گفت : اون برادرته دوست داره هر چي ميخواي واس مياره ولي بهش دل نبند

گفتم : چرا؟

گفت : تنهات ميزار

بعد روزها گذشت سال ها گذشت تا من بزرگ شدم و با آدم هاي ديگري آشنا شدم

ولي اون همش مي گفت اونها تو رو تنها ميزارن

تا روزي که....

داشتم قدم ميزدم ديدم يکي داره نگام ميکنه اول بهش توجه نکردم و رفتم

روز بعد وقتي از اونجا گذشتم ديدم دوباره اونجا ايستاده و به من خيره شده من هم اهميتي بهش ندادم و سريع از اونجا گذشتم

روزها گذشت و اون همين جور به من خيره ميشد

وقتي اون رو ميديدم داشت بهم لبخند ميزد هميشه يک شاخه گل سرخ توي دستاش بود يک روز که داشتم از اونجا گذر ميکردم ديدم يکي اومد جلوم ايستاد و شاخه گلي به طرف من گرفت وقت نگاش کردم ديدم خودشه هموني که هميشه منتظرم بود به چشماش نگاه کردم خودشو اورد جلو تر بهم گفت دوستت دارم ....

ديدم يکي بهم گفت : تنهات ميزاره

آره خودش بود اوني که هميشه باهام بود و می گفت تنهام نميزاره

گفتم : اون که دوستم داره

گفت : اين دليل موندن نيست

من هم اون گل رو از اون گرفتم

هر روز منتظرم به درختي تکيه ميکرد و با يک گل سرخ

کم کم معني عشق رو فهميدم آره اون عاشق من شده بود

اما من از جدايي ميترسيدم خيلي....

روزي رسيد که ديدم کنار درخت کسي نيست ديدم يک نامه با يک گل سرخ کنار درخت بود

وقتي نامه را باز کردم نوشته بود تو تنهاتريني

به خيابون نگاهي کردم ديدم خودش بود اما دستاش توي دستاي يکي ديگه....

توي همون لحظه ديدم يک دست روي شونه هام گذاشت

گفت : ديدي گفتم باتو نميمونه

من هم بغض گلوم رو گرفته بود به آرامي گريه کردم

گفتم : تو که تنهام نگذاشتي

گفت : آره من تنها کسي هستم که کسي رو تنها نميزارم

گفتم : تو کي هستي؟

گفت : خدا

گفتم : خدا؟

گفت : آره اوني که با همه ميمونه هيچ کسی رو توي تنهايي تنها نميزاره

اشکامو پاک کردم و رفتم جايي که ديگه کسي منو پيدا نکنه

اما تنها کسي که منو تنها نگذاشت خدا بود .....  

پی نوشت : دیروز این مطلب را در یک وبلاگ خوندم و به شدت تحت تاثیر قرار گرفتم و تصمیم گرفتم در وبلاگم بگذارم ولی وقتی به آخرش رسیدم یه جورایی جا خوردم ،چون کسی که هیچ وقت منو تنها نگذاشت به جای "خدا " نوشته بود "غم " هست

از اول که داشتم می خوندمش اصلا فکر نمی کردم آخرش چیزی به غیر خدا باشه

اونی که هیچ وقت ما را تنها نمیگذاره ، همیشه باهامون هست خدای مهربون هست ، چیزی که این روزها در تک تک لحظات زندگیم دارم لمسش می کنم . پس آخرش را تغییر دادم

امسالم تموم شد دل تنها

دوباره تکرار و تکرار شب ها

تا بوده این بوده دل تنها

سال نوت مبارک ای دل تنها

می دونم تنهایی ،می دونم دلتنگی

می دونم نازکم تو تحمل کن

زندگی امیده ،سایه تردیده

سرنوشت این بوده گله کمتر کن

باز منو یاد اون دوردورا ننداز

من خداحافظی کردم با پرواز

چی می خوای از جونم ای دل تنها

راحتم کن ،تموم کن ای دل تنها

می دونم تنهایی ، می دونم دلتنگی

می دونم نازکم تو تحمل کن

زندگی امیده ،سایه تردیده

سرنوشت این بوده ،گله کمترکن

نمی خوام تو کلبت جشن غم برپا شه

نمی خوام فکر غم تو سرت باشه

واسه پیری زوده ،تازه ام شاید که

روز فردا ، روزه موعـــوده

در حیرتم از اقبال خویش ! باز هم آمده ای و من نبوده ام و باز وقتی رسیده ام که تو رفته ای

بدون هیچ نشانه ای و هرچه میدوم به تو نمی رسم ! باز از زمین های ماسه ای عبور کرده ای 

وباد و باران رد پایت را با خود برده اند ! و من همچنان میدوم ....

پس کی سرنوشت یاریمان می کند تا همزمان از یک جاده بگذریم ؟؟؟

از دورها
           دورها
                  می‌آییو فقط
       یک چیز
                 یک چیزِ کوچک
در زندگی من جابه‌جا می‌شود

این که دیگر بدون تو                         در هیچ کجا نیستم!

دیگرکافیست

صحنه ی جنایت را که ترک گفته ای

چشمانت را هم بگشا

اتفاق خاصی نیفتاده

فقط مرده ام !

هی ،نگران نباش

نمی توانند محکومت کنند

چون هنوز نفس می کشم

راه می روم

وادای زنده ها را در می آورم

تا کسی نتواند از گل بالاتر به تو بگوید!!

شاعر: بهار

از هرکه پرسیدم

گفت فراموشش کن

اما چگونه ؟

هیچ کس نگفت

یکی گفت: دیگر به او فکر نکن

اما چگونه به اون فکر نکنم

در حالی که هرلحظه یادش در خاطر من است

دیگری گفت: دیگر به اونگاهی نکن

اما چگونه نگاهش نکنم

درحالی که نگاه تنها مسیر میان من واست

دیگری گفت : نگاهش را نادیده بگیر

اما چگونه نگاهش را نادیده بگیرم

درحالی که نگاهش در هرآینه پیداست !

تمام راه حل ها را امتحان کردم ،اما نشد

هرروز خاطره اش

تازه تر از دیروز

و هرروز نگاهش همان نگاه دیروز است

همان نگاه اولین روز

چگونه می توانم فراموشش کنم

درحالی که تک تک ستاره های آسمان

بر قطره قطره ی موج های دریا

نامش را نوشته ام

و از صدای چکاوک

و از صدای بلبل

واز سکوت قاصدک

تنها صدای سلام او را می شناسم

در هرآینه ای

و برهر دیواری

قابی از نگاهش نصب کرده ام

حال از خود تو می پرسم :

چگونه فراموشت کنم ؟

چگونه دیگر نگاهت نکنم ؟

چگونه دیگر نامت را نیاورم ؟

چگونه دیگر در آنه بنگرم

چگونه دیگر صدایت را نشنوم

وچگونه دیگر آمدنت را به انتظار ننشینم؟

ای کاش پاسخم می دادی

ای کاش فقط برای یک لحظه

سکوت را می شکستی

از تو می پرسم :

چگونه به آسمان نگاه کنم

و ماه رخ تو را در هرشب تمام نبینم؟

چگونه چشمه آب را بنگرم

و جوشش مهربانی ات از خاطرم نگذرد؟

چگونه به کوه نگاهی اندازم

و عظمت وبزرگی نگاهت را نجویم ؟

چگونه از کنار نسیم بگذرم

و بوی خوش تو به مشامم نرسد؟

چگونه موج های دریا را ببینم

و یاد نام تو روی شن های ساحل نیفتم ؟

چگونه؟

بگو چگونه می توانم؟

با تمام آنچه دارم

هرچند جز نگاهت هیچ ندارم

وداع کنم وفرض کنم

از ابتدا هیچ نداشته ام

چگونه باور کنم

حرفهای شقایق

همه دروغ بوده است؟

و تمام حرف های قاصدک

و امید گنجشک

وتمام خاطرات پرستو

چگونه باور کنم

تو دیگر نگاهم نخواهی کرد

چگونه باورکنم

زندگی به همین سادگی

مسیر جاده تو را از من جدا کرد؟

چگونه باور کنم

آن بیابان

که جز برهوت تنهایی نیست

خیلی وقت است که آغاز گشته است؟

چگونه باور کنم ،سرابی بیش نبود

چگونه باور کنم جاده سنگدلی اس را

برای همگان

تنها در زندگی من

به نمایش گذاشت

چگونه باور کنم

ماه از سرزمین من گریخت

بی آنکه مهتابی او را برباید

تو بگو چگونه باور کنم؟....

قطار مي‌رود 
تو مي‌روي
تمام ايستگاه مي‌رود

و من چقدر ساده‌ام
كه سال‌هاي سال
در انتظار تو
كنار اين قطار رفته ايستاده‌ام
و همچنان
به نرده‌هاي ايستگاه رفته
تكيه داده‌ام!

هــی  پـشـت ِ پـنـجــره  می آیـم

        شـایـد  ،  نـشــانـی از  تـــو  بـجــویــَم

      هــی  پـشت ِ پنجـــره می آیم

               شاید  ، شـمـیـم  ِ پـیـرهـنـت را

                 کالسـکـه ی  نـســیــم ، فـرو  آرَد ...

     هــی  چـشـم  ِ خـود ،  بـه جــادّه  می دوزم 

          زان دور دست ِ سـاکـــت  و   وَهــم آلـــود

             گــــرد و غـبــار  ِ پــای ِ ســـواری  نیـسـت ؟

     آیـــا  ،  کبــوتــر  ِ صـحـرایــی

          زانـســوی ِ ابــری ِ بــارانــی

                         مـکـتــوب  ِ یــار ؛

                             نـیـاورده ســت ؟

                               .....

     هــی  پشـت ِ پـنجــره  می آیم 

      هـی  پـشـت ِ پنجــره می آیـــم ...

منبع شعر: همسفرباموج

دیگربس است است پونه ی من از سفر بیا

بغض تمام پنجره ها در غمت شکست

یک شب به احترام دل عاشقم بیا

مرد ازغمت ستاره دل آسمان من

هرشب کنار پنجره تنها نشسته ام

شایدبگیری از دل رویا نشان من

رفتی و دل به یادنگاه بهاریت

درآرزوی یک تپش عاشقانه است

امواج سرخ دیده دریایی دلم

غرق نیاز و حسرت و اشک وبهانه است

                  آرزوی فرشته ها این است ، میهمان نگاه تو باشند

     مـــثـــل تــــو که نمـــــــی شود بشوند، مـــثل لبخند مــــاه تـــــو باشند

آرزوی فرشــــــــته هــــــــا ایـــــن است، گــــــــاه روی زمـــــین قـــــــدم بزنند

     تا مـــــــــگر بخـــــــــت یـــــــــارشان بشود، تـــــــــا مگر در مســـــیر تـــــــو باشــــــند

                     گــــــاه شاگرد مـــــــدرسه تــــــــو بــــشوند، تــــــــــو دبیــــــــرفرشتگـــــــی باشی

                        در کلاس تو درس گــــــــوش کنند ، پای تخــــــــته سیـــــــــــاه تو بــــــــاشند

                           آرزوی فرشــــــــته ها این است ، که بدانند قـــــــلب تـــــــو از چیست

                                تا مگر مثل تو لطیف بشوند ، تا مگر دلبخواه تـــــو باشند  

دیر است ای امید
جای درنگ نیست
صبر تمام شد
عشق است و ننگ نیست
مردم در انتظار
من عاشق تو ام دل عاشق ز سنگ نیست
دریانورد شو
بر کوه ها بزن
از قله ها بیا
من مرغ خسته ام
بسیار تیره شب که به الماس اشک ها
در انتظار شیشه ی شب را شکسته ام
دیرست ای امید
بگذر ز رودها
دریانورد باش
مرد نبرد باش
بر شو به کوهها
هنگامه گرد باش
از بیشه ها بیا
بشتاب و مرد باش
من مرغ خسته ام
من پای بسته ام
دیر است ای امید
جای درنگ نیست
صبرم تمام شد
عشق ست و ننگ نیست
مردم از انتظار
من عاشق توام دل عاشق ز سنگ نیست

مهدی سهیلی

باز هفت سین سرور
ماهی و تنگ بلور
سکه و سبزه و آب
نرگس و جام شراب

باز هم شادی عید
آرزوهای سپید
باز لیلای بهار
باز مجنونی بید

باز هم رنگین کمان
باز باران بهار
باز گل مست غرور
باز بلبل نغمه خوان

باز رقص دود عود
باز اسفندو گلاب
باز آن سودای ناب
کور باد چشم حسود

باز تکرار دعا
یا مقلب القلوب
یا مدبر النهار
حال ما گردان تو خوب
راه ما گردان تو راست

باز نوروز سعید
باز هم سال جدید
باز هم لاله عشق
خنده و بیم و امید

لیک در این همه رنگ
لیک در این همه نور
سهم من هم این شد
که بمانم دلتنگ
و نباشم مسرور

باز تحویل سکوت
باز شمعی واژگون
باز اشکی در دو چشم
باز بغضی در گلو

باز تندیس بهار
مشت می کوبد به در
پنجره فریاد کرد
او نیامد از سفر
باش تا سال دگر
باش تا سال دگر

قلبتان پر ز عشق و عشقتان جاودانه باد

والنتاین مبارک

روزها گذشت و گنجشگ با خدا هیچ نگفت . فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: می آید ؛ من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی هستم که دردهایش را در خود نگاه میدارد.
و سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : با من بگو از آن چه سنگینی سینه توست.
گنجشک گفت : لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این طوفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی؟ لانه محقرم کجای دنیا را گرفت ه بود؟ و سنگینی بغضی راه کلامش بست.
سکوتی در عرش طنین انداخت فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت:ماری در راه لانه ات بود. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آن گاه تو از کمین مار پر گشودی.
گنجشگ خیره در خدائیِ خدا مانده بود.
خدا گفت: و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی! اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود. ناگاه چیزی درونش فرو ریخت ...
های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد ...

سلام به همه ی همراهان و خوانندگان جاده انتظار:

من شعر(شعله ) را خیلی دوست دارم ولی دوست نداشتم هرگز در وبلاگم بنویسمش چون من یه چشم به راه هستم که امید

هرگز نمیگزاره که به رفتن او برای همیشه فکر کنم ، به خاطر همین این شعر که خبر از رفتن همیشگی عشق میده را

علیرغم زیبایی اش دوست نداشتم ازش استفاده کنم !

منتها امروز این شعر را انتخاب کردم و نوشتم به خاطر دل شکسته ی عاشق دل تنها که یکی از قدیمی ترین و باوفاترین

خوانندگان و همراهان جاده انتظار هستند که چه پارسال که من یه چشم به راه و غمگین بودم ، چه اون موقع که شادی

مثل شهابی از فراز جاده انتظار عبورکرد و چه حال که بازهم غمگین هستم همراه جاده انتظار بودند .

به این دلیل این پست را تقدیم ایشون کردم چون که متاسفانه به تازگی عشقشون از پیششون رفته و من واقعا از فهمیدن

این موضوع ناراحت و شوکه شدم چون میدونم برای یه عاشق جدایی خیلی سخته .

ای کاش هرگز جدایی وجود نداشت یا اگر هم بود سرراه عاشقان نبود ....

اگه دستم به جدایی برسه

اونو از خاطره ها خط می زنم

از دل تنگ تموم آدما

از شب وروز خدا خط می زنم

اگه دستم برسه به آسمون

با ستاره ها قیامت می کنم

نمیزارم کسی عاشق نباشه

ماهو بین همه قسمت می کنم

یادم باشد جواب کینه را با کمتر از مهر٫ دو رنگی را باکمتر از صداقت ندهم

یادم باشد باید در برابر فریادها سکوت کنم و برای سیاهی ها نور بپاشم

یادم باشد از چشمه درس خروش بگیرم

واز آسمان درس پاک زیستن

یادم باشد سنگ خیلی تنهاست

باید با سنگ هم لطیف رفتار کنم ٫ مبادا دل تنگش بشکند

یادم باشد....

و تو آمدی ٫ به لطافت یک رویا ٫ به شیرینی یک خیال و به سبکی یک نسیم بهاری ..

تو آمدی با کوله باری از عشق و وفاداری ٫ آمدی تا من به نیابت ازهمه ی عاشق های دنیا سرم را بالا بگیرم و فریاد بزنم و به همه ی آنهایی که وجود یک عشق واقعی را انکار می کنند بگویم که دیدید هنوز عشق پاک وواقعی وجود دارد؟

تو آمدی تا مرا از جهنمی که در نبودنت درآن اسیر بودم نجات دهی . تو آمدی ٫ توبا بهار آمدی ومن در ششمین روز بهار همراه طبیعت از نومتولد شدم ....

می دانستم که فاصله ی ناامیدی وامید٫ اندوه و شادی اندکی بیش نیست ٫ ولی فاصله ی چندساعته یا نه ٫ حتی چنددقیقه ای را باور نداشتم ! و با آمدنت در قلب من به فاصله ی چند دقیقه شادی به جای اندوه آشیانه کرد

تا دیروز جزء غمگین ترین انسان های دنیا بودم وامروزازشادی درپوست خود نمی گنجم . دیروزآینده را تاریک وسیاه می دیدم اما امروز آفتابی و روشن ..

تو آمدی وبا آمدنت خون زندگی که دررگهایم خشکیده بود دوباره در رگهایم جاری شد .

و خــــــدا را سپاس که مرا لایق هدیه ای آسمانی چون تو دانست و این هدیه را از من بازپس نگرفت خدا را سپاس که قدرت تحمل این انتظار را به من عطا کرد و نگذاشت حرفهای ناامید کننده ی دیگران اندکی از عشق من نسبت به تو بکاهد وباز هم خـــــدایا تورا سپاس ٫ هــــــزاران بار سپاس .

و پایان هر شبی روزی است ...

و پایان هر زمستانی بهاری است ...

وپایان هربارانی رنگین کمانی است ...

و پایان هر جاده ای مقصدی است واینک با آمدن او وپایان انتظارم به مقصد رسیدم ...

باسلام و دروووود خدمت همه ی همراهان و همسفران جــــــاده انتـظـــــار

همراهان خوبی که شش ماه با یه چشم به راه در جاده انتظار همسفر بودند ٫ همه ی همراهان خوبم که با حرفها و امیدها و ردپاهای سبزشان به من امید دادند و باحضوروهمراهیشان من را در پیمودن جاده انتظار همراهی کردند ...

نمی دونم شما هم جزء اون دسته از خوانندگان وبلاگم بودید که دوست داشتید بدونید یه چشم به راه کیه یا خیر؟ ولی حالا که به مقصد رسیدم میخوام خودم را خیلی مختصرمعرفی کنم تا بدونید که چه کسی را در این سفر همراهی کردید؟ اگه حدس زدید که من دختر هستم باید بگم حدستون کاملا درست بوده ! من یه دختر هستم ٫ یه دختر ۲۳ ساله ساکن شمال ایران ٫ اگه اجازه بدید اسمم همچنان محفوظ باشه و من را با همون اسم (یه چشم به راه ) بشناسید ..

و درآخر آرزو می کنم که : تموم چشم به راها بیاد سفرکردشون از تو راها

شاد و سربلند باشید

عصریک روز بهـــــاری بین گلها دیدمت

شب که شد درخواب دیدم ٫ دست بردم چیدمت

تو به سرمستی٫ سواراسب آبی بهار

من به تردستی باد از پشت زین دزدیدمت

خواب دیدم منتهای آرزوهای منی

سوزشی در سینه ام افتاد تا بوییدمت

تو چنان خورشید شوخ صبحدم خندیدی ام

من چنان ابرغریب نیمه شب گرییدمت

خواب دیدم قبله گل ٫ کعبه باران تویی

من زمین تشنه ای بودم که می چرخیدمت

نامه ای بودی که از دریا برایم آمدی

من چنان رودعطش با شوق می بوسیدمت

خواب دیدم تو همانی که دلم را برده ای

بعد عمری دلبرمن ٫دیدی آخر دیدمت؟

آه از این شب ٫این شب رویایی دنباله دار

کاش صبحی می شد ای گل واقعا می چیدمت

 (( خلیل زکاوت ))

فرا رسیدن ســـــال نو و بهـــــار طبیعت مبـــــارک باد

امیدوارم سال جدید سالی سرشار از شادی و خیروبرکت برای همگی باشه

هرکسی عاشق نشد دیوانه نیست

هرکه دیوانه نشد پروانه نیست

در پی عــــشق تو دل دیوانه شد

شمع گشتی ودلـــم پروانه شد

ازلهیب عشـــــــق تو افروختم

عــــشق را به سادگی نفروختم

ناگهان در بی کسی ها گم شدم

رفتی وافســـانه ی مردم شدم

تا به کی چشم انتظاری سوختم

بس که چشمم را به راهت دوختم

تا به کی دیدار چشمت در خیــــال

زندگــــی با آروزهای محــــــال  

منبع شعر وبلاگ  تا به کی چشم انتظاری سوختم    

روز ولنتاین (روزعــــشق ) را به خودم وعشقم .... و تمام عاشق های

دنیا تبریک میگم .

من ته بـــــــاغ کسی را دیدم

که به دستش سبدی عـــــاطفه داشت

داشت در پای چناری غمگـــــــین

تخم آواز قناری می کاشت

دیدم او را که درآن گوشه ی باغ

دست بر گردن گل ها انداخت

سوز می آمد و او شالش را

روی یک پیچک تنـــــــها انداخت

برف را از سر یک بید تکاند

دست یخ بسته ی او را هااا کرد

زیرآن بید دو زانو و زد و بعد

با یــــــــخ روی گلی دعوا کرد

وقتی از بـــــــاغ جدا شد دیدم

صورتش خیس و دلش غمگــین بود

سبد عـــــاطفه اش را بخشید

به کلاغی که لب پرچین بود

هرشب با یاد تو آسمان اتاقم ستاره باران می شود و چشمانم همچو

 چشمه شروع به جوشیدن می کند و با صبحدم روز را از پی خیال تو

 آغاز می کنم با امید بازگشت تو هر روز چنین می کنم .

اما تو هر روز دورتر ....

چند سال پیش در جریان بازی های ویژه پاراالمپیک (المپیک معلولین ) در سیاتل

نه نفر از شرکت کنندگان دوسرعت صدیاردی , نه نفری که همه از نظر ذهنی و جسمی عقب مانده بودند پشت خط آغاز مسابقه قرار گرفتند و با شنیدن صدای تپانچه شروع به حرکت کردند .بدیهی است که انها به معنی و مفهوم واقعی کلمه قادر به دو سرعت و حتی حرکت سریع نبودن , بلکه هریک به نوبه ی خود با میل و رغبت می کوشیدند تا مسیر مسابقه را طی کرده و برنده شوند .

در بین راه یک یاز دوندگان روی آسفالت سکندری رفت , یکی دوبار غلت خورد و سپس

شروع به گریه کرد .هشت نفر دیگر که صدای گریه ی او را شنیدند از سرعت خود کاستند و ایستادند . سپس همه به عقب برگشته و به طرف او رفتند , دختری که مبتلا به سندروم داون بود خم شد و او را بوسید و گفت: این درد تو را تسکین میده ! سپس هر نه نفر آنان بازو در بازوی یکدیگر انداختند و همه با هم قدم زنان خود را به خط پایان رساندند . همه ورزشگاه به پا خاستند و ده دقیقه ی تمام برای آنان کف زدند .

«لاادری»

به تیـــــغم گـــــــر کشد دستش نگــــــــیرم

و گـــــــر تــــیرم زند مــــنت پذیرم

کــــــــمان ابروی ما را گو بزن تــــــــیر

که پیش دست و بـــــــازویت بمــــــــیرم

غــــــم گـــــــــیتی گــــرازپــــــایم درآرد

به جز ساغــــــرکه باشد دستگــــــیرم

برآی ای آفــــــتاب صبح امـــــــید

که در دست شب هجــــــران اســـــیرم

به فریـــــــادم رس ای پیر خرابــــــات

به یک جــــــرعه جوانم کن که پــــــیرم

به گــــــــیسوی تو خوردم دوش سوگـــند

که من پــــــای توســــــربرنگــــیرم

بســـــــــوز این خرقه ی تقوی تو حافظ

که گــــــــر آتــــش شوم دردی نگیرم

یه روز وقتی به گل نیلوفر نگاه می کردم ترس تموم وجودمو

برداشت که شاید منم یه روز مثل گل نیلوفر تنها بشم .سریع

از کنار مرداب دور شدم .حالا وقتی می بینم خودم مرداب شدم

دنبال یه گل نیلوفر می گردم که از تنهایی نمیرم و حالا می فهمم

گل نیلوفر مغرور نیست , اون خودشو وقف مرداب کرده !

به گـــــــل گفتم عـــــــشق چیست؟ گفت: زیبایی

به دریــــــــا گفتم عــــــــشق چیست؟ گفت : سکوتی طولانی

به نــــهر گفتم عــــــشق چیست؟ گفت: رسیدن , نیست شدن

به آسمــــــــان گفتم عـــــــشق چیست ؟ گفت یک رنگی با معشوق

به اـــــبر گفتم عشق چیست؟ گفت گریه های شبانه

به آتـــــش گفتم عـــــــشق چیست؟ گفت : ساختن تا ســـــوختن

با خود گفتم این همه عــــــشق هست و هیچ یک عــــــشق نیست

از سعـــــــادت پرسیدم عــــــشق چیست؟ گفت آنکه مرا آفرید

به دل گفتم عـــــــشق چیست؟

گفت: آنکه در من دمــــــید

 بگزار آن باشم که با تو در کوهســــار گام بر می دارد

بگزار آن باشم که با تو در گلزار گل می چینید

بگزار کسی باشم که احساس درون با او می گویی .

بگزار کسی باشم که بی دغدغه با او سخن می گویی

بگزار کسی باشم که در غم سوی او می آیی

بگزار کسی باشم که در شادی با او می خندی

من می روم از این شهر , آه از غم جـــــــدایی

حـــــک گشته توی ذهــــــنم تصویرآشنـــــایی

اونجا تو دشت غربت , گم گشته بود محبـــــت

تو راهه با عشق موندن , چه ساده بود مشقت

رو شونه های احســــــاس پـــــرنده پر نمی زد

به عــــــاشقای خــسته کسی که سر نمی زد

حالا نگاه خسته ام رو قــــلب جـــــــــاده مونده

دلـــــــــم به نورامـــــــــید سراب هـــجرو رونده

حالا یه چـــــشمم به در چشم دیگر به راهــــــه

باز می رسم به اون شهر یه روز , دلــــم گواهه

ای ستـــــــاره ها که بر فراز آسمـــــان

با نگــــــاه خود اشاره گر نشسته اید

ای ستــــــاره ها که بر فراز ابـــــرها

بر جــــــهان ما نظاره گر نشسته اید

آری این منم در دل سکــــــوت شب

ای ستاره ها اگر به دل من مدد کنید

دامن ازغمش پر از ستــــــاره می کنم

ای ستــــــاره ها چه شد که در نگاه من

درگر آن نشاط و نغمه و ترانه مرد

ای ستـــــاره ها چه شد که بر لبان او

آخر آن نوای گرم عاشــــــقانه مرد

ای ســـــــتاره ها مگر شما هم آگهید

از دو رویی و جفای ساکنـــــان خاک

کاینچنین به قلب آسمــــان نهان شدید

ای ستاره ها , ستاره های خوب و پاک

من که پشت پا زدم به هرچه هست و نیست

تا که کــــــام او زعشق خود روا کنم

لعنت خدا به من اگربه جز جفـــــا

زین سپس به عاشــــــقان وفا کنم

ای ستاره ها که همچو قطره های اشک

سربه دامـــــــن سیاه شب نهاده اید

ای ستاره ها کز آن جهان جاودان

روزنی به سوی این جهان گشاده اید

رفته است و مهرش از دلم نمی رود

ای ستاره ها چه شد که او مرا نخواست؟

ای ستاره ها , ستاره ها , ستاره ها

پس دیار عاشقان جاودان کجاست؟

«فروغ فرخ زاد»

دوباره یاد توست که این دل تنها را بیدار نگه داشته است .دلم می خواهد دیوارهای روبرویم همه پنجره

شوند و من تو را در چشمانم بنشانم چشم هایی که انتظار تو را کشیدند و برای دوری از تو و نبودنت

گریه کردند و بسیاری از دردها و غم ها را دیدند و حرفی به زبان نیاوردند

باز غمگین از نبودن تو در کنارم و در گوشه ای همیشه خلوت و گرفته کز کرده ام و به تو می اندیشم

از اینکه تنها نشسته ام افسوس می خورم .کاش می توانستم تنهایی ام را برایت معنا کنم و از گوشه

به گوشه ی شهر و کوچه های غریب و غم گرفته برایت زمزمه کنم و بخوانم .

بگزار دردهایم را فقط با چشمان تو درمیان بگزارم .بگزار که تا ابد این چشمان من انتظار تو را بکشند .

این چشم ها را رد نکن که برای دیدنت عجیب مشتاق و بی تاب است .

شما هم اگر متن یا شعر زیبایی دارید توی کامنت ها بنویسید تا به اسم خودتون بگزارم و این طوری وبلاگتون هم معرفی میشه ...